หมอนรองหลังจะช่วยเติมช่องว่างระหว่างพนักพิงกับส่วนโค้งตามธรรมชาติของหลังช่วงล่างได้ดีเมื่อวางถูกตำแหน่ง จุดสำคัญไม่ใช่การดันกลางหลังให้ตรงแข็ง แต่คือการรองบริเวณเอวให้ลำตัวตั้งอยู่ในท่าที่ผ่อนคลายและปรับเปลี่ยนท่าได้ง่าย

ตำแหน่งที่เหมาะคือ “ส่วนเว้าของหลังช่วงล่าง”

เมื่อนั่งชิดพนักพิง ให้ลองสอดมือเข้าไปตรงช่องว่างเหนือขอบกระดูกเชิงกรานเล็กน้อย จุดที่ฝ่ามือสัมผัสส่วนเว้าของเอวมักเป็นตำแหน่งเริ่มต้นของหมอนรองหลัง หมอนควรเติมช่องว่างพอดี ไม่สูงจนดันสะบัก และไม่ต่ำจนดันก้นหรือทำให้ตัวไหลมาด้านหน้า

จัดท่านั่งก่อน แล้วค่อยวางหมอน

1. ปรับฐานการนั่ง

วางเท้าราบกับพื้นหรือที่พักเท้า ให้หัวเข่าอยู่ระดับใกล้เคียงกับสะโพก และนั่งให้ก้นชิดพนักพิง หากเบาะลึกจนเข่างอไม่สบาย อาจต้องขยับตำแหน่งหรือเลือกหมอนที่ไม่หนาเกินไป

2. วางหมอนที่เอว ไม่ใช่กลางหลัง

เลื่อนหมอนขึ้นหรือลงครั้งละเล็กน้อยจนรู้สึกว่าช่องว่างถูกเติมเต็มโดยไม่ต้องเกร็ง หน้าที่ของหมอนคือช่วยรองรับแนวโค้ง ไม่ใช่บังคับให้แอ่นหลังมากกว่าปกติ

3. ตรวจไหล่และศีรษะ

เมื่อวางพอดี ไหล่ควรผ่อนคลาย ศีรษะไม่ยื่นไปข้างหน้า และคุณควรหายใจได้ตามปกติ หากต้องยกไหล่หรือดันอกตลอดเวลา หมอนอาจหนาหรือสูงเกินไป

ปรับต่างกันเล็กน้อยตามสถานที่ใช้งาน

นั่งทำงาน

จัดจอให้อยู่ระดับสายตา วางคีย์บอร์ดใกล้ตัว และให้ข้อศอกผ่อนคลาย หมอนรองหลังช่วยได้เพียงส่วนหนึ่ง หากโต๊ะหรือเก้าอี้สูงต่ำไม่สัมพันธ์กัน ร่างกายก็ยังต้องชดเชยด้วยการก้มคอหรือยกไหล่

ขับรถ

เริ่มจากปรับเบาะให้เหยียบแป้นได้โดยเข่ายังงอเล็กน้อย และมองเห็นถนนชัด จากนั้นวางหมอนตรงส่วนเว้าของเอวโดยต้องไม่ดันตัวออกจากพนักพิงมากจนเอื้อมพวงมาลัยหรือควบคุมรถลำบาก ความปลอดภัยในการขับต้องมาก่อนเสมอ

นั่งโซฟา

โซฟามักลึกและนุ่มจนเชิงกรานไหลไปข้างหน้า ลองนั่งให้ก้นชิดด้านใน ใช้หมอนรองหลังเติมช่องเอว และเสริมที่พักเท้าหากเท้าลอย ไม่ควรใช้หมอนรองเอวหนามากเพื่อชดเชยเบาะที่ลึกเกินไปทั้งหมด

หมอนรองหลังไม่แทนการขยับตัว

แม้จัดท่านั่งดีแล้ว การนั่งนิ่งเป็นเวลานานก็ทำให้เมื่อยล้าได้ ลุกเดิน ยืดตัว หรือสลับท่าเป็นระยะตามลักษณะงาน หากมีอาการปวดร้าว ชา อ่อนแรง หรืออาการปวดต่อเนื่อง ควรหยุดใช้อุปกรณ์ที่ทำให้อาการเพิ่มขึ้นและปรึกษาบุคลากรทางการแพทย์